Kategorie materiałów Ekonomia

Przedmiot: Polityka fiskalna Wróć do kategorii

Polityka finansowa państwa

plik Pobierz Polityka finansowa panstwa.zip

POLITYKA FINANSOWA PAŃSTWA. 1. Pojęcie polityki finansowej państwa. Polityka finansowa – decyzje rządu odnośnie podatków i wydatków; działalność państwa polegająca na wykorzystywaniu narzędzi pieniężnych do osiągania określonych celów (powodowania zmian w gospodarce; w produkcji, inwestycjach, eksporcie, zatrudnieniu). Podmiotem polityki finansowej jest państwo. 2. Rodzaje polityki finansowej państwa. a. Polityka monetarna. Polityka monetarna. – zastosowanie narzędzi monetarnych dla realizacji określonych celów. Podmiotem polityki monetarnej jest bank centralny, który decyzje odnośnie wykorzystania instrumentów monetarnych podejmuje niezależnie od rządu. Bankowi centralnemu nie wolno udzielać pożyczek rządowi na finansowanie bieżących potrzeb budżetowych. Instrumentami polityki monetarnej są: - stopa procentowa (stopy: referencyjna/interwencyjna/repo, lombardowa, redyskontowa, depozytowa), - stopa rezerw obowiązkowych, - operacje otwartego rynku. b. Polityka fiskalna. Polityka fiskalna – zastosowanie narzędzi fiskalnych do realizacji określonych celów. P.f. to całokształt polityki podatkowej państwa; decyzje władzy ustawodawczej (parlamentu), rządu, ministra finansów odnośnie ilości, rodzajów i wysokości wprowadzanych podatków. Instrumentami polityki fiskalnej są: - podatki, - wydatki związane z tworzeniem nowych miejsc pracy i z finansowaniem programów zmiany kwalifikacji zawodowych, - wydatki promujące restrukturyzację gospodarki, - wydatki promujące rozwój drobnej przedsiębiorczości, - wydatki na roboty publiczne, - deficyt budżetowy, - dług publiczny, - zasiłki dla bezrobotnych, - poręczenia i gwarancje państwa dla podmiotów zaciągających pożyczki. 3. Podmioty polityki finansowej państwa. Podmiotem polityki monetarnej jest bank centralny. Podmiotami polityki fiskalnej są: parlament, rząd, minister finansów, aparat skarbowy. a. działalność i zakres odpowiedzialności banku centralnego. DZIAŁALNOŚĆ Bank centralny pełni w gospodarce trzy ważne funkcje, ponieważ jest: - centralnym bankiem państwa, - emitentem pieniądza, - bankiem nadrzędnym dla innych banków. CENTRALNY BANK PAŃSTWA Bank centralny jest bankiem państwa – oznacza to, że świadczy usługi bankowe instytucjom rządowym, w tym między innymi prowadzi rachunek Ministerstwa Finansów. Bank centralny zajmuje się także bieżącym rozliczaniem dochodów i wydatków państwa, obsługuje przy tym emisje skarbowych papierów wartościowych (emitowanych przez państwo). BANK EMISYJNY Bank centralny zajmuje się – w imieniu państwa – emisją pieniądza. Bank centralny jest jedyną instytucją, uprawnioną do emitowania znaków pieniężnych danego państwa. Określa przy tym nie tylko wielkość emisji, ale też podejmuje decyzje o wprowadzeniu pieniądza do obiegu. Bank emisyjny decyduje również o ilości pieniądza znajdującego się w obiegu – w celu oddziaływania na tę wielkość używa własnych instrumentów: m. in. stóp procentowych i operacji otwartego rynku. BANK BANKÓW Bank centralny świadczy usługi bankowe na rzecz innych banków: przyjmuje ich depozyty oraz udziela kredytów. Jedną z ważnych funkcji banku centralnego jest dostarczanie gotówki bankom komercyjnym oraz prowadzenie rozliczeń międzybankowych. Istotne jest również, że bank centralny jest dla banków handlowych „pożyczkodawcą ostatniej instancji”. Oznacza to, że w razie potrzeby banki komercyjne mogą uzyskać kredyt w banku centralnym (jest to element ochraniający system bankowy przed utratą płynności). Bank centralny jest więc stabilizatorem systemu bankowego, a jednym z jego zadań jest zapewnienie jak największego bezpieczeństwa rynku pieniężnego. ODPOWIEDZIALNOŚĆ Bank centralny odpowiada za: · stabilny poziom cen (cel strategiczny), · (z punktu widzenia Keynsistów odpowiednio wielką) podaż pieniądza, wysokość stóp procentowych, wielkość kredytu, · poziom kursów walutowych (w razie potrzeby przeprowadza konieczne interwencje), · bezpieczeństwo systemu bankowego w danym kraju. b. działalność i zakres odpowiedzialności władz fiskalnych. DZIAŁALNOŚĆ Władze fiskalne: - konstruują system podatkowy, - ściągają podatki, - kontrolują działalność przedsiębiorstw (czy nie dochodzi do oszustw podatkowych), - podejmują decyzje odnośnie wydatkowania zebranych środków. ODPOWIEDZIALNOŚĆ: Władze fiskalne odpowiadają za: - zapewnienie środków dla działalności państwa (spełnianie funkcji państwa), - realizację celów polityki finansowej. 4. Przesłanki koordynacji polityki monetarnej z polityką fiskalną. Ze względu na potężne możliwości oddziaływania władz monetarnych na gospodarkę a także dlatego, iż działania te mogą być z sobą sprzeczne w realizowaniu podstawowych celów gospodarki, działalność władz monetarnych i fiskalnych powinna być skoordynowana. Nie podważa to autonomii działania Banku Centralnego, który może być poddawany naciskom władz fiskalnych zwłaszcza w kwestii emisji pieniądza w celu sfinansowania deficytu. Argument koordynacji wynika stąd, że rząd (państwo) jest najpotężniejszym podmiotem gospodarki ze względu na rozmiary zasobów i dochodów. Oba rodzaje polityki muszą obejmować cele globalne: walka z bezrobociem, wzrost gospodarczy, ograniczanie amplitudy wahań cyklu koniunkturalnego, walka z inflacją. 5. Cele polityki finansowej państwa. a. cele uniwersalne. - promowanie wzrostu gospodarczego (przyrostu PKB), - stabilizacja cykli koniunkturalnych (przy pomocy automatycznych stabilizatorów koniunktury: podatków progresywnych i zasiłków dla bezrobotnych oraz narzędzi dyskrecjonalnych, czyli np. zwiększonych wydatków rządowych), - ochrona wartości pieniądza w czasie (przeciwdziałanie, zapobieganie inflacji), - ochrona dotychczas istniejących miejsc pracy oraz tworzenie nowych, - wspieranie konkurencyjności gospodarki, - bezpieczeństwo systemu finansowego. b. cele specyficzne. Cele specyficzne to cele uniwersalne skonkretyzowane ze względu na dany kraj i czas. 6. Narzędzia polityki finansowej. Narzędzia polityki finansowej można podzielić na narzędzia monetarne i fiskalne. Narzędzia monetarne to: - stopa procentowa (stopy: referencyjna/interwencyjna/repo, lombardowa, redyskontowa, depozytowa), - stopa rezerw obowiązkowych, - operacje otwartego rynku. Narzędzia fiskalne to: - podatki, - dług publiczny, - deficyt budżetowy, - gwarancje kredytowe udzielane podmiotom gospodarczym. II. POLITYKA FISKALNA – ZAGADNIENIA WPROWADZAJĄCE. 1. Pojęcie i rodzaje polityki fiskalnej. Polityka fiskalna - zastosowanie narzędzi fiskalnych do realizacji określonych celów. P.f. to całokształt polityki podatkowej państwa; decyzje władzy ustawodawczej (parlamentu), rządu, ministra finansów odnośnie ilości, rodzajów i wysokości wprowadzanych podatków. Można rozróżniać politykę fiskalną aktywną oraz pasywną. Aktywna: gdy rząd stosuje wybrane środki w celu: przeciwdziałania cyklicznym fluktuacjom, zapewnienie stabilizacji cen, ograniczanie bezrobocia. Głównymi rodzajami tych posunięć są zmiany stawek podatkowych, wydatki na roboty publiczne. Może to jednak powodować wiele niekorzystnych zjawisk. Pasywna: wykorzystuje automatyczne stabilizatory koniunktury (ASK), które nie wymagają aktywności legislacyjnej państwa, lecz działają samoczynnie. Stabilizatory mają „wbudowaną giętkość” tzn. zmiany ich rozmiarów dokonują się przy niezmiennych zasadach opodatkowania i zmiennych zasadach dokonywania wydatków. Jeżeli wielkość wpływów podatkowych zależy od wielkości np. dochodów osobistych ludności to zmiana poziomu dochodów powoduje zmianę poziomu wpływów. Do stabilizatorów zaliczyć można: - podatki od dochodów osobistych, - podatki od dochodów osób prawnych, - podatki pośrednie, - zapomogi dla bezrobotnych i inne świadczenia społeczne jak np. programy stabilizacji dochodów w rolnictwie. 2. Społeczne, publiczne i gospodarcze zadania polityki fiskalnej. Zadania polityka fiskalna można ująć jako następujące cele: · zaspokojenie popytu państwa (władz publicznych) na pieniądz (dochody)- jest to kluczowe zadanie, państwo nie jest w stanie wytwarzać dochodów, a jeśli tak, to musi sięgać po dochody innych podmiotów, · realizacja statutowych zadań władz publicznych za pomocą zgromadzonych środków pieniężnych, · realizacja pozafiskalnych celów państwa, ale przy wykorzystaniu instrumentów polityki fiskalnej – długookresowa analiza funkcjonowania gospodarki kapitalistycznej prowadzi do wniosku, że jej rozwój nie odbywa się bez zakłóceń, a nawet może wywoływać negatywne skutki i dla gospodarki i dla społeczeństwa (???). Te właśnie fakty leżą u podstaw możliwości wykorzystania instrumentów finansowych. Cele pozafiskalne polityki fiskalnej: a. tworzenie warunków pełnego wykorzystania zdolności wytwórczych gospodarki, b. tworzenie warunków gromadzenia oszczędności pieniężnych przez optymalizacje obciążeń podatkowych, c. ograniczenie amplitudy wahań cyklu koniunkturalnego, d. walka ze skutkami bezrobocia i promowanie procesu tworzenia nowych miejsc pracy, e. korekta nadmiernego zróżnicowania dochodów w społeczeństwie będącego skutkiem bezwzględnie działającego mechanizmu rynkowego, f. łagodzenie negatywnych skutków ubocznych działalności podmiotów rynkowych, które kierują się przede wszystkim motywem zysku. 3. Zasady konstrukcji systemów podatkowych. Aby efektywnie próbować realizować deklarowane cele polityki fiskalnej konieczne jest stworzenie sprawnej techniki podatkowej i organizacji administracji skarbowej. Technika podatkowa obejmuje konstrukcję systemu podatkowego jako całości urządzeń służących gromadzeniu dochodów publicznych o charakterze podatków oraz konstrukcje pojedyńczych świadczeń podatkowych, objętych systemem. Przystępując do konstrukcji systemu podatkowego trzeba rozstrzygnąć następujące kwestie: 1. wprowadzać jeden czy kilka podatków, sięgających do tego samego źródła, 2. obciążać podatkiem każdy przedmiot czy też wyłączyć z opodatkowania przedmioty nie osiągające ustalonego minimum. ad.1. Gdyby kierować się zasadą, iż do każdego źródła podatku może sięgać tylko jeden podatek, system podatkowy powinien obejmować tylko dwa rodzaje podatków, a mianowicie: a. podatki dochodowe (czy podatek dochodowy), b. podatki majątkowe (czy podatek majątkowy). ad.2. Władze fiskalne często ustalają wysokość dochodu wolnego od opodatkowania. Sformułowana wyżej kwestia: jeden czy wiele podatków dochodowych, może być przedstawiona również jako problem: czy jeden bezpośredni podatek dochodowy, czy też podatek dochodowy i podatki pośrednie, czy też wreszcie wyłącznie podatki pośrednie, przy zaniechaniu bezpośredniego opodatkowania dochodów. Bezpośrednie opodatkowanie dochodów posiada pewne wady. Jedną z nich jest stosunkowo wysokie koszty wymiaru i poboru tego podatku. Jest to podatek kosztowny i dla podatnika, którego przepisy skarbowe zmuszają do prowadzenia szczegółowej ewidencji przychodów i kosztów (w dodatku z podziałem na takie, które przepisy podatkowe od strony jakościowej i ilościowej zezwalają uznać za koszty uzyskania przychodów i odjąć od nich przy ustalaniu dochodu jako podstawy opodatkowania, oraz na takie, których przepisy podatkowe nie pozwalają potrącać od przychodów przy ustalaniu podstawy opodatkowania), i dla organów skarbowych, które muszą analizować skomplikowane zeznania podatkowe, sprawdzać prawidłowość obliczeń, rzetelność danych zawartych w zeznaniach. Inną wadą podatków dochodowych jest to, że obciążenie podatkiem dochodu zmniejsza zarówno jego część konsumowaną, jak i część zaoszczędzoną. Oszczędzanie jest wyznacznikiem możliwości inwestowania w społeczeństwie, a przez to i możliwości jego rozwoju ekonomicznego, społecznego i kulturalnego. Oprócz opodatkowania dochodów prawie w każdym państwie opodatkowuje się wydatki (oczywiście chodzi tu tylko o zmianę podstawy obliczenia świadczenia podatkowego, bo źródłem pokrycia świadczenia zawsze pozostaje dochód). Tak na przykład następuje wymiar i pobór podatku od towarów i usług (VAT), który można uznać za typową formę opodatkowania wydatków. Podstawą opodatkowania jest tu cena towaru czy usługi, stawki podatkowe ustalone są w procentowych częściach ceny, a wymiar podatku i jego pobór następuje przy każdej transakcji sprzedaży w momencie wystawienia faktury i zainkasowania należności przez sprzedawcę. Takie uproszczenie techniki wymiaru i poboru podatku, w porównaniu z opodatkowaniem dochodu: · znacznie obniża koszty administracji skarbowej, · likwiduje niedogodności podatnika związane z dokumentowaniem i składaniem zeznania podatkowego, · bardzo ogranicza też możliwości uchylania się od podatku. Drugim samodzielnym źródłem poboru podatków – obok dochodów podatników – może być ich majątek. Pozwala to na wprowadzenie do systemów podatkowych, obok bezpośrednich podatków dochodowych, także bezpośrednich podatków majątkowych. Czasem występuje sytuacja, gdy majątek staje się koniecznym źródłem pokrycia podatku wymierzonego od majątku, gdyż podatnik nie ma już żadnych bierzących dochodów i dla wywiązania się z obowiązku podatkowego jest zmuszony do sprzedaży części tegoż majątku. Nasuwa się tu więc wniosek, iż podział podatków bezpośrednich na dochodowe i majątkowe właściwie nie opiera się na kryterium źródła pokrycia świadczenia podatkowego, lecz na kryterium podstawy wymiaru. Innym problemem konstrukcji systemów podatkowych jest dokonanie wyboru między podatkami ogólnymi a podatkami celowymi. Podatki ogólne służą gromadzeniu dochodów budżetowych na pokrywanie wszystkich wydatków budżetu, niezależnie od ich kierunków i rodzajów. Podatki celowe natomiast w założeniu mają służyć nagromadzeniu środków na finansowanie jednego, ściśle określonego rodzaju wydatków. Przykładem podatku ogólnego może być podatek dochodowy, natomiast przykładem podatku celowego mógłby być podatek od środków transportowych (czyli podatek drogowy), gdyby wpływy z tego podatku rzeczywiście były wykorzystywane tylko na cele budowy i konserwacji dróg publicznych, a nie na pokrywanie wydatków budżetowych nie związanych z transportem. Wskazuje się tu, że podatki celowe pozwalają bardziej sprawiedliwie rozłożyć ciężary opodatkowania między różnych podatników i ich grupy. Jeżeli jakiś rodzaj wydatków przynosi specjalne korzyści określonej grupie ludzi, to jest zasadne, ażeby ci właśnie ludzie przyczyniali się do sfinansowania tych wydatków wnosząc podatki celowe. Istotnym problemem systemu podatkowego jest podział podatków na centralne i lokalne. W sumie dostosowanie konstrukcji systemu podatkowego do przyjętych zasad podatkowych i celów polityki fiskalnej wymaga rozstrzygnięcia takich podstawowych zagadnień, jak: - kierowanie jednego czy też wielu podatków do tego samego źródła, jakim może być dochód lub majątek, - jak poprzestanie na podatkach bezpośrednich, czy też łączenie ich z pośrednimi, czy wreszcie rezygnacja z bezpośredniego opodatkowania, - dalej, dokonanie wyboru między opodatkowaniem dochodów a opodatkowaniem wydatków (czy też łączenie w systemie podatkowym obu przedmiotów opodatkowania), - następnie rozważenie zagadnienia połączenia w systemie podatkowym podatków ogólnych i podatków celowych, - a na tle decentralizacji państwa podjęcie decyzji co do tworzenia obok systemu podatków centralnych oddzielnego systemu podatków samorządowych, czy też pozostania przy jednolitym systemie podatkowym z ustaleniem zasad partycypacji samorządów w dochodach podatkowych. Konstrukcja każdego podatku musi obejmować określenie następujących elementów: 1. podmiot opodatkowania, 2. przedmiot opodatkowania, 3. moment powstania obowiązku podatkowego, 4. podstawę opodatkowania, 5. stawki i skale stawek podatkowych, 6. zwolnienia i ulgi podatkowe, 7. terminy i tryb regulowania płatności podatkowych. ZASADY PODATKOWE Można wyróżnić następujące zasady podatkowe: Fiskalne: 1) Wydajność – jako wydajne źródło dochodów władz publicznych (państwo powinno sięgać do takiego przedmiotu opodatkowania, który dostarczy dochodów niezbędnych do realizacji funkcji i zadań państwa oraz władz samorządowych) 2) Elastyczność – podatek powinien reagować na zmieniające się procesy i zdarzenia gospodarcze oraz społeczne; reagowanie skal podatkowych (w podatku dochodowym) na przebieg cyklu koniunkturalnego 3) Stałość – ...

Ciąg dalszy w pliku do pobrania.

Wkuwanko.pl jako podmiot świadczący usługę hostingu materiałów edukacyjnych nie ponosi odpowiedzialności za ich zawartość.

Aby zgłosić naruszenie prawa autorskiego napisz do nas.

ikona Pobierz ten dokument

Wróć do kategorii

wkuwanko.pl

Wasze komentarze: dodaj komentarz

  • Nie ma jeszcze komentarzy do tego materiału.

Materiały w kategorii Polityka fiskalna [22]

  • podgląd pobierz opis Aktywna i pasywna polityka fiskalna
  • podgląd pobierz opis Funkcja Laffera
  • podgląd pobierz opis Funkcje polityki fiskalnej
  • podgląd pobierz opis Istota podatków i ich rodzaje
  • podgląd pobierz opis IX - Sektor finansow publicznych
  • podgląd pobierz opis Kursy walutowe
  • podgląd pobierz opis Podatki polityki fiskalnej
  • podgląd pobierz opis Polityka budżetowa
  • podgląd pobierz opis Polityka finansowa
  • podgląd pobierz opis Polityka finansowa - 14 str
  • podgląd pobierz opis Polityka finansowa państwa
  • podgląd pobierz opis POLITYKA FINANSOWA PAŃSTWA
  • podgląd pobierz opis Polityka fiskalana – 30 str
  • podgląd pobierz opis Polityka Fiskalna - 02
  • podgląd pobierz opis Polityka Fiskalna - 22 str
  • podgląd pobierz opis Polityka fiskalna – A.B.
  • podgląd pobierz opis Polski system podatkowy
  • podgląd pobierz opis Porównanie - gospodarka rynkowa a centralnie planowana.
  • podgląd pobierz opis Przyczyny zjawiska bezrobocia
  • podgląd pobierz opis Społeczno ekonomiczne następstwa inflacji
[ Misja ] [ Regulamin ] [ Kontakt ] [ Reklama ]   © wkuwanko.pl 2008-2017 właściciel serwisu SZLIFF

Partnerzy: matzoo.pl matmag.pl batmat.pl onlinefm.pl pisupisu.pl Matematyka radio online